Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012


Ποιητής του κανενός ποιήματος
Γ. Κοκκινάκος

Το καλοκαίρι μένουν άναυδοι οι χείμαρροι
κι αυτό το πριονίδι του καιρού
με την παράξενη οσμή, τα δευτερόλεπτα
σιγά-σιγά σαπίζει
Ν.Καρούζος
(Μια δοξασία και η ζωή ολάκερη νομίζω)

Μόνος του καθόταν και απολάμβανε το ποτό του. Μόνος του με την μοναξιά του, στο γνωστό μπαρ της Σαρπηδόνος.
Εσωτερικός, αμίλητος, τεφρώδης, κεντρομόλος, περίφροντις για τα ουσιώδη, άφροντις για τα συμβαίνοντα δίπλα του, γύρω του. Μόνο με τα μέσα του πάλευε. Η παρέα δίπλα μεγάλωνε και κάθε τόσο χρειαζόταν καρέκλα που την προμηθευόταν απ’ το τραπέζι του φίλου μας. Ο μπάρμαν στην είσοδο του μπαρ παρακολουθεί. Σε κάποια στιγμή και ενώ είχε μείνει ακόμα μια καρέκλα στο φίλο μας, πλησιάζει μια κοπέλα και τον ρωτά αν μπορεί να πάρει την άδεια καρέκλα. Σαν κρότοι έβγαιναν απ’ τα στήθια της οι υλακές της νιότης. Ο φίλος την κοιτά αμήχανα, έτσι που να μην μπορεί κανείς να διακρίνει το ναι από το όχι, με ένα βλέμμα απορίας, κατανόησης, αμηχανίας. Την προλαβαίνει ο μπάρμαν με την τελευταία καρέκλα στα χέρια και της λέει ότι δεν επιτρέπεται να πάρει την καρέκλα. Ο φίλος μας παρακολουθεί αδιάφορα, αμέριμνα, νωχελικός και υπερόπτης. Η κοπέλα με θράσος αντιλέγει. Μα αφού η καρέκλα είναι κενή. Νομίζεις, της απαντά. Εδώ κάθεται η σφίζουσα σιωπή. Το μπαρ καλή μου είναι πεντακοσίων ετών. Δεν πουλάει ποτά. Αυτά είναι για την καθημερινότητα, τις συναλλαγές. Την εφορία. Εδώ προστατεύομε τους θαμώνες από τους φωνασκούς να μην τους σπάνε τα κρύσταλλα της αιωνιότητος. Εδώ οι άνθρωποι συνομιλούν με τα αντικείμενα, τους τοίχους. Εδώ μιλούν τα γάργαρα σώψυχα χωρίς λέξεις. Εδώ μεριμνούμε να δουν οι πελάτες μας το ηλιοβασίλεμα χωρίς κτητικότητα, χωρίς λαιμαργία. Μα, δεν φαίνεται από δώ τα ηλιοβασίλεμα! Μα, πώς απολαμβάνεις το ηλιοβασίλεμα; Με τα μάτια; Ποτέ σου δεν πρόκειται να καταλάβεις.
Η νεαρή κοπέλα έμεινε άφωνη, μετέωρη, σκεφτική. Ήταν φοιτήτρια της αρχιτεκτονικής. Ακριβώς μέσα στο θέμα μας. Γιατί εδώ, συνεχίζει ο μπάρμαν, την αισθητική προστατεύομε. Ο μοναχικός φίλος με την άδεια καρέκλα δίπλα του, στην θέση της, συνομιλούσε με τα ένδο, με τα μύχια, με τα ανεπίγνωτα. Με αδιατάραχτη κοπή άνοιγε τρύπες στον ουράνιο θόλο, μην διαταράξει την συμπαντική αρμονία. Ούτε η κουβέντα που αναστάτωσε την παρέα και έγινε θέμα και περιέτρεξε και τα διπλανά τραπέζια τον απασχόλησε, ούτε το κέρασμα του μπάρμαν τοθ ποιητή του κανενός ποιήματος τον συγκίνησε, τον αναπόσπαστο. Μόνο τους θορύβους απ’ την φωτιά που πήραν οι κέδροι πέρα μακριά στη δύση απ’ το ηλιοβασίλεμα άκουγε… Μόνο τα μη των κοριτσιών στην ορμή των ανένδοτων αρσενικών να βγουν στα εμπειρίκεια μπαλκόνια αισθανόταν πέρα μακριά στο κεδρόδασος…
Μια ψελλιστική φωνή, υγρή απ’ το αλκοόλ ακούγεται να λέει με υποβρύχιες λέξεις, στη νεαρή φοιτήτρια. Μην ζητιανεύεις το κάτι, διεκδίκησε τα τίποτα, το τίποτα, δηλαδή το παν. Και τα μπλε της μάτια, άγριες θάλασσες, βούρκωσαν…

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012


Συνέχισε Δημητράκη………..

Γ.Κοκκινάκος

Οι βάρβαροι δεν θα ξαναέρθουν από τα σύνορα
Τους εκπαιδεύουν οι σοφοί με τηλεόραση
Και οι ορδές τους από τα παιδικά δωμάτια θα ορμήσουν
Π.Α. Σινόπουλος

Το βλέπω και δεν το πιστεύω ότι το βλέπω. Είναι η πιο συχνή διαφήμιση που παίζεται στην τηλεόραση το τελευταίο διάστημα. Ένας πεντάχρονος πιτσιρίκος να μιλάει με μια συνομιλήτριά του στη γλώσσα των μεγάλων- διαφημίζοντας τον κόσμο των τηλεφωνικών συνδέσεων και των κινητών τηλεφώνων. Αλλά πιο πολύ μου προκαλεί εντύπωση ότι δεν βρέθηκε ένας εκπαιδευτικός, ένας ειδικός της παιδικής ηλικίας, ένας ειδικός της συμπεριφοράς, ένας δημοσιογράφος, η ΕΣΗΕΑ, ένας πολίτης, να στηλιτεύσει το γεγονός. Ένα θέαμα που κακοποιεί την αισθητική, την παιδαγωγική, τα ΜΜΕ και τους δεοντολογικούς κανόνες- αν υπάρχουν ακόμα- την ιατρική αλλά και την φυσική, φυσιολογική καθημερινότητα όλων μας. Αλλά συνηθίσαμε το «τέρας» και του μοιάζουμε, όπως έλεγε ο Μ. Χατζηδάκης. Μου αρέσει όμως που πριν λίγο καιρό τάχα μας είχε πιάσει η ευαισθησία μας που η Ν.Δ. χρησιμοποίησε παιδικό πρόσωπο στην προεκλογική της καμπάνια και έγινε χαμός, φθάνοντας έτσι η ιστορία στην μικρή Αννούλα του ΠΑΣΟΚ πριν δεκαετίες. Σκέτη υποκρισία δηλαδή. Γιατί αν μας ενδιέφερε πραγματικά το παιδί και η αγωγή του, με την τωρινή διαφήμιση θα είχε ξεσηκωθεί ο κόσμος όλος. Αλλά γιατί δεν έγινε; Απλούστατα γιατί τώρα διαφημίζει ένα καταναλωτικό προϊόν, ένα προϊόν που έχει γίνει «συνέχεια του χεριού μας», γιατί τώρα διαφημίζει εμάς, την συμπεριφορά μας, τον τρόπο ζωής μας. Γιατί τώρα προβάλλεται ένα πρότυπο δικό μας, ο ανθρωπολογικός τύπος της εποχής μας, ένα ον που υπερκαταναλώνει αλλά πάντα του λείπουν άλλα, ένα ον που δημιουργεί αναγκαία και απαραίτητα, αλλά πάντα του λείπουν τα απαραίτητα, ένα ον αναγνωρίσιμο αλλά τραγικά μόνο, ένα άνθρωπο εγωτικό, επιθετικό, βίαιο, αφού είναι αναγκασμένος να τα υποτάσσει όλα στην επιτυχία και στην καριέρα και ας προβάλλεται από την οθόνη φωτεινός, χαρούμενος, επιτυχημένος, ευτυχισμένος. Είναι ο σύγχρονος άνθρωπος με τα μεγάλα υπαρξιακά χάσματα, με τα μεγάλα κενά νοήματος. Η συνέχεια είναι δεδομένη. Κανένα υλικό προϊόν δεν μπορεί να καλύψει τα εσωτερικά κενά του ανθρώπου και κανένα νόημα δεν μπορεί να πάρει 

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012


Ως αίγαγροι
Γ.Κοκκινάκος
Πήδηξε ο αίγαγρος και στάθηκε σε μια ψηλή κορφή
Στητός και ρουθουνίζοντας κοιτάζει τον κάμπο και αφουγκράζεται
πριν άλλο σκίρτημα σ΄άλλη κορφή τον πάει
Ανδρ. Εμπειρίκος(Οκτάνα)
Όσοι βαρεθήκατε τον κόσμο αυτό, τον άδικο, τον υποκριτικό.
Όσοι βαρεθήκατε να άγεσθε από δημαγωγούς και λαοπλάνους.
Όσοι βαρεθήκατε χρόνια και χρόνια να ακούτε τα ίδια πλάνα λόγια από σοφιστές και ρήτορες της αγοράς.
Όσοι θέλετε να σκοτώσετε αυτό το μονοσύλλαβο υπνογόνο θα…..
Όσοι ποθείτε άλλη ζωή και όσοι πιστεύετε ότι η αληθινή ζωή είναι αλλού.
Όσοι ζωηροί, άτακτοι, ενεργοί και αποφασισμένοι.
Όσοι δεν φοβάσθε τον φόβο μη χαθεί η χώρα.
Όσοι δεν πιστεύετε αυτούς που δήθεν αντιστάθηκαν στους προτεστάντες ψυχαναγκαστικούς Τροϊκανούς.
Όσοι δεν πιστεύετε ότι η χώρα θα σωθεί δήθεν από τους «λογικούς» του συστήματος, τους τεχνοκράτες, τους ειδικούς, τους επαγγελματίες της πολιτικής.
Πηγαίνετε στην κάλπη ως αίγαγροι. Ως αίγαγροι.
Σταθείτε στην κορφή ατενίζοντας τους κάμπους της απελπισίας, της αλλοτρίωσης, της παρακμής(που μας εμπεριέχει όλους), της φτώχειας, της ανέχειας, της υποταγής, της υπακοής, της σύμβασης, της συμβατικότητας, της καμένης γης.
Αφήστε με γενναιότητα τα αποκαΐδια….. Τι να σώσεις…………
Τουλάχιστον να διαφυλάξωμε τη φωτιά, τη φωτιά…….
Μην ακούτε τα λόγια του κάμπου, όπου δεν ήκμασε ποτέ η λευτεριά, η αντίρρηση, η αντίσταση.
Μην πιαστείτε στα βρόχια που στήσανε επιτήδεια, πατάτε γερά στα νυχοπόδαρά σας, πετώντας για μια ψηλότερη κορφή.
Ως άνεμος, ως μυρωδιά του αγριοβότανου, της ρίγανης και του δίκταμου.
Ως πύρινα κινούμενα βέλη, ως μέτρο του τροπαιούχου ανέμου, ως ερωτοτροπία με το μέλλον, ως εξοικείωση με το κρημνοβατείν, ως φλόγα των κορυφών.
Πηγαίνετε στην κάλπη ως αίγαγροι. Το θεώρημα του Πουανκαρε, λέει ότι αν βάλεις μια καινούρια ιδέα στο κεφάλι σου, χωρίς να πετάξεις την παλιά, στο τέλος θα αναγκαστείς να πετάξεις την καινούργια.
Για να αλλάξουμε λοιπόν την πολιτική της ιδιοτέλειας και της υποτέλειας , για να επαναορίσουμε την πολιτική από επάγγελμα, σε έρωτα για την χώρα και τα κοινά. Για να θέσωμε πάλι απ την αρχή τα μεγάλα ερωτήματα για την ανάπτυξη και τον καταναλωτισμό,την υλική ευημερία και την υπαρξιακή ερημία.Αλλα και για να ξαναπροτάξωμε τα πνευματικά στον βίο στοιχεία,που θα ξαναδώσουν νόημα στη ζωή μας και στον Κόσμο



Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Η αρχόντισσα των συσσιτίων

Γ.Κοκκινάκος

…..Μεγάλο σαν ψηλό βουνό, ίσιο σαν κυπαρίσσι,
κι οι κλώνοι του ν’ απλώνονται σ’ Ανατολή και Δύση

Νανούρισμα από Δημοτικό τραγούδι.

Εργάτης είναι ο άντρας της αλλά απολυμένος και άνεργος. Η ίδια μεγαλώνει τα 3 μικρά παιδιά της σε ένα μικρό σπιτάκι που έχει από τη μάνα της. Δύσκολη ζωή και γίνεται ακόμα δυσκολότερη μέρα με τη μέρα, αφού εισόδημα στο σπίτι δεν μπαίνει. Ο άνδρας της γυρίζει από την αγορά σκεπτικός, ταπεινωμένος, θυμωμένος, απαξιωμένος. Με «τα χέρια του στις τσέπες σαν δυο χειροβομβίδες» που λέει και ο ποιητής. 2-3 χρόνια άνεργος. Η ίδια προσπαθεί βρίσκοντας δουλειά εδώ και εκεί σε κανένα σπίτι αλλά και αυτές οι δουλειές τελειώνουν. Έτσι κατέληξε στο συσσίτιο. Φτωχοί άνθρωποι ήταν και προ Τρόικας, αλλά ζούσαν μέσα στον πλούτο της πενίας τους. Τακτοποιημένη είχαν τη ζωή τους, μεροδούλι, μεροφάι, αλλά δεν τους έλειπαν τα βασικά. Τα κατάφερναν. Είναι η μάνα βλέπεις που μεγαλώνει τα παιδιά της σαν πριγκιπόπουλα. Έκλεινε τις χαραμάδες του σπιτιού με την ματιά της, για να μην μπει η απελπισία μέσα, και η δύναμή της και η έγνοια για τα παιδιά της ξαναέβαζε τα πεσμένα φύλλα στο δέντρο!! Κανέναν δεν άφηνε να πειράζει τα παιδιά. Αλλά τώρα; Τώρα που κουβαλάει απ’ το συσσίτιο το φαγητό στο σπίτι; Δεν ξέρει από παιδαγωγικές μεθόδους αλλά κάνει αυτό που έμαθε απ’ τη μάνα της. Δεν πρέπει να τραυματιστούν τα παιδιά, να ταπεινωθούν. Δεν πρέπει να θολώσει το είδωλο των γονιών, του άνεργου πατέρα, του ανήμπορου να φέρει εισόδημα στο σπίτι. Δεν πρέπει να νοιώσουν κίνδυνο, ανασφάλεια, αναξιοπρέπεια. Βάζει λοιπόν το φαγητό του συσσιτίου στην κατσαρόλα, προσποιείται ότι το μαγειρεύει και το σερβίρει με χαμόγελο, με κέφι, με γλυκόλογα αλλά και με της μάνας τα σιγανά μαλώματα….Να είστε φρόνιμα…
Έχει στη φλέβα της την αρχοντιά κι ας είναι αγράμματη γυναίκα. Αυτό το μάγμα της αξιοπρέπειας, της υπερηφάνειας, της γενναιότητας, της γενναιοδωρίας και της ευφυΐας, που θα το μεταλαμπαδεύσει και στα παιδιά της.
Χρόνια μετά οι ανύποπτοι θα απορούν πως μπόρεσαν και σπούδασαν και πρόκοψαν αυτά τα παιδιά της ανέχειας, της στέρησης, της δυσκολίας.
Είναι αυτά τα βαθιά, τα ξεχασμένα, και δυσεύρετα στις μέρες μας που θα βγάλει στην επιφάνεια η κρίση. Που θα  μάθει τους ανθρώπους της υπαρξιακής κατερήμωσης, της κακής ευδαιμονίας, της άσκοπης υπερκατανάλωσης, αλλά και της επιδειξιομανίας, του εγωισμού και της επιθετικότητας ότι ζωή αποφλοιωμένη από τον πόνο δεν έχει νόημα.  Θα μάθουν οι άνθρωποι να περνούν μέσα από τον πόνο, την προσπάθεια, τον ιδρώτα. Θα μάθουν ότι η ουσία της ύπαρξης βρίσκεται στο λίγο, στο απέριττο και στο χρειώδες. Θα μάθουν να καλύπτουν τα υπαρξιακά χάσματα που έχει κάθε άνθρωπος, με ενδοσκόπηση και αναστοχασμό και όχι με καταναλωτικά αγαθά.

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Γράμματα που δεν έφτασαν ποτέ

Γ. Κοκκινάκος


Τρέλα: Μια απολύτως λογική προσαρμογή
στον παράλογο κόσμο που ζούμε
R. Laing


Αυτός είναι ο τίτλος της έκθεσης ζωγραφικής του Πειραματικού Εργαστηρίου Τέχνης του ΚΟΙΣΠΕ Χανίων που γίνεται στο Νέωριο Μόρο αυτές τις μέρες και τελειώνει την Κυριακή.
Ανθρωποι που πέρασαν ή περνούν κάποια ψυχολογική περιπέτεια και είναι μέλη του συνεταιρισμού και του εργαστηρίου, ζωγράφισαν έργα και τα εκθέτουν.
Πραγματικά αυτόματη γραφή, χωρίς επιτηδεύσεις, κρύσταλλα διάφανα της ψυχής τους.
Αληθινά έργα τέχνης, υψηλής αισθητικής αξίας, αφού είναι ζωγραφισμένος στους πίνακες ο εσω εαυτός των δημιουργών η ψυχική και θα έλεγα και η κοινωνικής τους οδύνη.
Ο τίτλος θέλει να συμβολίσει τον οριστικό διαχωρισμό του διαφορετικού που για χρόνια η διαμεσολαβητική ψυχιατρική είχε επιβάλει και στην κοινωνία.
Μια κοινωνια της ομοιομορφίας, που δεν θέλει να δεχτεί το "παρεκκλίνον".
Επισκεφθείτε την έκθεση γιατί έτσι "μερικά γράμματα μπορεί να φτάσουν", η αληθινή επικοινωνία να αρχίσει και αντί να σπαταλούμε δυνάμεις προσπαθώντας να περιορίσουμε το διαφορετικό να πλουτίσουμε από τη διαφορά.
Διότι τα διαφορετικά και όχι τα όμοια μεγαλώνουν και ομορφαίνουν τον κόσμο.
Από πού και ως που ο κυρίαρχος λόγος είναι ο ορθός λόγος και ο παρεκκλίνων λόγος είναι δήθεν ακατανόητος;
Η έκθεση αποτελεί γεγονος παιδευτικής σημασίας για όλους αφού οι επισκέπτες της έκθεσης έχουν τη δυνατότητα να "διαβάσουν" τα μυστικά τους σήματα, της κρυφές αγωνίες, τις μύχες επιθυμίες αλλά και τους δικούς τους φόβους.
Αποτελεί βιωματική εμπειρία ανοίγοντας μονοπάτια αυτογνωσίας μέσα από συζητήσεις με εαυτούς.
Στην εποχή μας εποχή του υπαρξιακού πανικού, της αλαλίας μέσα από την πολυλογία, της φτώχειας μέσα από την υπερπαραγωγή, της ανισόρροπα αυτονομημένης και δυνάμει καταστροφικής ανάπτυξης, της τεχνοεπιστήμης η έκθεση μας προτείνει να εγκαταλείψουμε την κίβδηλη βεβαιότητα του βολέματος και να δώσουμε χώρο στη συνείδηση, στο συναίσθημα, στον έρωτα και στο παιχνίδι.
Είναι σημείο και αφετηρία ενδοσκόπησης και αναστοχασμού για τους εαυτούς μας και τον κόσμο που φτιάξαμε, επισκεφτείτε λοιπόν την έκθεση όσοι επιζητείτε συγκινήσεις και δεν επιθυμείτε τον Αλλο κατ' εικόνα και ομοίωσιν σας.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ  Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Το παράδειγμα της Κρήτης 7 χρόνια μετά το κλείσιμο του ψυχιατρείου έχει ορισμένα χαρακτηριστικά ιδιαίτερα που αξίζει να τα προσέξει κανείς, διότι είναι χρήσιμα για την θεωρία, πέρα από το γεγονός ότι άλλαξαν αποφασιστικά το σύστημα ψυχιατρικής φροντίδας στην Κρήτη. Το παρόν δεν έχει καμιά σχέση με το παρελθόν.
1)      7 χρόνια αφ’ ότου έκλεισε το ψυχιατρείο, στην Κρήτη λειτουργούμε χωρίς ούτε μια κλίνη ψυχιατρείου
Στην Κρήτη μια ολόκληρη περιφέρεια λειτουργεί χωρίς ούτε ένα κρεβάτι στο ψυχιατρείο. Τούτο σημαίνει ότι η Κρήτη αποτελεί ζωντανό-πρακτικό παράδειγμα ότι η ψυχιατρική χωρίς ψυχιατρείο δεν είναι ουτοπία.
2)      Στην Κρήτη(έστω μερικώς) λειτουργεί η τομεοποίηση. Τέρμα οι μεταγωγές. Κάθε νομός απαντά στα ψυχιατρικά αιτήματα της περιοχής του, χωρίς παραπομπές, χωρίς μεταγωγές και ταλαιπωρία των ασθενών. Και είναι το μοναδικό μέρος στην Ελλάδα που λειτουργεί η τομεοποίηση. Διαμορφώνεται έτσι μια άλλη ψυχιατρική κουλτούρα της ευθύνης και όχι της εγκατάλειψης.
3)      Στην Κρήτη το ψυχιατρείο δεν έκλεισε διοικητικά, αλλά δημιουργήθηκε ένα δίκτυο στην κοινότητα, το οποίο ασφαλώς πρέπει να συμπληρωθεί, επεκταθεί, ολοκληρωθεί. Οι κλίνες των ‘’εισερχομένων’’ του παλιού ψυχιατρείου, 90 περίπου τον αριθμό, διεσπάρησαν στα γενικά νοσοκομεία της Κρήτης, όπως έπρεπε να γίνει.
4)      Οι χρόνιοι του παλιού ψυχιατρείου σήμερα κατοικούν σε ξενώνες, διαμερίσματα, οικοτροφεία. Αυτό το στεγαστικό πλέγμα είναι αλήθεια ότι δημιουργήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του στα Χανιά, ενώ έπρεπε να δημιουργηθεί σε όλες τις πόλεις της Κρήτης ανάλογα με την εντοπιότητα των εγκλείστων. Είναι δε αυτό το θέμα, ένα σημείο προς διεκδίκηση. Να διασπαρεί το στεγαστικό πλέγμα σε όλη την Κρήτη.
Όλες αυτές οι δομές δεν  λειτουργούν αποκαταστασιακά διότι όλοι ξέρουμε ότι η νέα κουλτούρα δεν ‘’αγοράζεται’’ αλλά διαμορφώνεται στην καθημερινή πράξη.
Η νοοτροπία των επαγγελματιών ψυχικής υγείας σήμερα δεν έχει καμιά σχέση με το παρελθόν, αλλά είμαστε ακόμα πολύ μακριά από τις ιδανικές συνθήκες.
5)      Στην Κρήτη δεν δημιουργήθηκε ούτε μια ιδιωτική ψυχιατρική κλίνη αυτή την επταετία.
6)      Οι Κρήτες δεν φεύγουν από το νησί τους για θεραπεία (έχει ελεγχθεί το θέμα και ερευνητικά) σε ποσοστό μεγαλύτερο, μετά το κλείσιμο του ψυχιατρείου.
Η περίπτωση της Κρήτης, μοναδική περίπτωση στην Ελλάδα και από τις λίγες στον κόσμο ολόκληρο πρέπει να στηριχθεί. Είναι δυνατή μια ψυχιατρική χωρίς ψυχιατρείο.
Κι ενώ θα περίμενε κανείς την συμπλήρωση αυτής της προσπάθειας, για να αποτελέσει η Κρήτη παράδειγμα για όλη την Ελλάδα και όχι μόνο, αφού όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι πραγματικά το μοντέλο δουλεύει εξαιρετικά έρχεται η αιώνια ελληνική παγαποντιά.
Να κοροϊδέψουμε τους κουτόφραγκους, αφού πήραμε τα χρήματα για Κ.815, Ψυχαργώς Α’ και Ψυχαργώς Β’ φάση να ξανανοίξουμε το Άσυλο της Σούδας. Διότι περί αυτού πρόκειται.Ετοιμάζεται ηδη νέος οργανισμός που προβλέπει 20 κλίνες παρά το ότι το ψυχιατρείο εδώ και 7 χρόνια δεν εχει ουτε μία κλίνη,αντί να μεριμνήσει για την ολοκλήρωση του κοινοτικού δικτύου.Αυτό γίνετα  αναιτίως, σχεδόν εκδικητικά. Έναντι ποίου;Και γιατι?
Είναι προσβολή για όλους τους επαγγελματίες που δούλεψαν αφοσιωμένα επί 2 δεκαετίες για να εξαλείψουν την Ασυλική βαρβαρότητα στην Κρήτη.
Είναι πραγματική σπατάλη χρημάτων, αφού τόσα χρήματα που δαπανήθηκαν για το κλείσιμο του Ασύλου πηγαίνουν στο βρόντο.
Αλλά είναι και μια άσκεφτη, αδικαιολόγητη επιλογή των φωστήρων του ελληνικού υπουργείου.
Ας το ξανασκεφθούν  πριν καταστραφεί  ότι έχει με κόπο και ιδρώτα γίνει.
Είναι εγκληματικό. Τώρα που οι έγκλειστοι ζουν μια ελεύθερη φυσική ζωή, ενσωματωμένοι στην κοινότητα να επιστρέψουν στα κάτεργα.
Ξέρουμε τι σημαίνει ελληνικό ψυχιατρείο. Καιάδας πραγματικός.
Ας σταματήσει επιτέλους η ελληνική κουτοπονηριά και ας επικρατήσει έστω για λίγο η λογική.Η Δνση ψυχικής υγείας και το Υπουργείο υγείας πρέπει να ξαναδούν το θέμα.Η περίπτωση της κρήτης δεν αφορά μόνο την κρήτη.Αφορά ολους όσους ενδιαφέρονται για μια άλλη ψυχιατρική χωρίς βιαιους εγκλεισμούς και στιγματικές διαγνώσεις.Αφορά ολόκληρο το ψυχιατρικό κίνημα που εδώ και χρόνια ζητά ένα άλλο ,πιο ανθρώπινο και πιο θεραπευτικό σύστημα ψυχιατρικής φροντίδας.

Γ. Κοκκινάκος    ψυχίατρος